Það verður nú varla sagt að vel hafi viðrað að undanförnu, legið í suðvestanátt með roki og rigningu og verið ansi þungt yfir öllu. Bjartara hefur verið á Norðausturlandi og sólin skinið þar. Guðmundur títtnefni orðaði það við mig í síðustu viku að Stína hefði hug á að ganga á Þríhyrning. Þau hjón höfðu gengið á það merka fjall fyrir 12 árum síðan og langaði til að endurtaka leikinn. Ég tók þessu harla vel og færði í tal við SMG, Henni leist vel á. Reyndar var það samt þannig að í vinnunni hjá henni var ákveðið að fara í sveitaferð til Bigga og Óskar að Neðra-Seli á laugardeginum. Þetta hafði nú ekki verið fastmælum bundið en þegar spáð var þungbúnu veðri ákváðum við að fara austur með þau Birtu og Oliver með okkur. Það var fínn túr og öllum fannst gaman. Nú en hvað um það. Meðan ég var í messunni á sunnudeginum hringdi Guðmundur í SMG og minntist á að hann væri fullur af kvefi en þau langaði að labba eitthvað. Þegar ég kom heim var málið rætt og við fórum svo til þeirra milli 13:30 og 14.
Nú það skipti engum togum að Guðmundur sagði ákveðið; "Nú komið þið með okkur" og síðan var ekið sem leið lá upp á Kjalarnes. Það voru undur og stórmerki; nefnilega stafalogn og blíðuveður. Eitthvað sem sjaldan skeður. Við gengum þarna góðan hring og virtum fyrir okkur fuglalífið og náttúruna.
Þarna var gríðarlegt mávager og einstaka æðarkolla á hreiðri. Mikið var af æðarblikum.
En hvað um það, við gengum þarna um svæðið í bliðunni og tókum eitt gott nestisstopp. Enduðum á að ganga upp á Borgir sem er rúmlega 40 m hár klettur.
Þetta var fínn göngutúr um svæði sem kom á óvart í veðri sem kom ennþá meira á óvart.
Gönguleiðin
